سپس شارح ( ره ) مىفرماين : اگر حشفه در شخص فاعل موجود و سالم بوده لازم است تمام آن در فرج داخل شود تا زنا تحقّق يابد و اگر تمام يا مقدارى از آن قطع شده باشد لازم است به مقدار حشفه داخل گردد و لو اين مقدار از بعض حشفه و آنچه باقى مانده تلفيق شده باشد . البته اين فرد بملاحظه لفظ [ قدر الحشفة ] فرد اظهر عبارت بوده و از نفس حشفه ظاهرتر مىباشد . قوله : دون ذلك : يعنى كمتر از مقدار حشفه . قوله : كما لا يتحقّق الوطى : يعنى به كمتر از ادخال حشفه وطى محقق نشده فلذا بر واطى و موطؤ غسل واجب نمىباشد . قوله : لتلازمهما هنا : ضمير در [ تلازمهما ] به زنا و وطى راجع بوده و مشار اليه [ هنا ] كتاب حدود مىباشد . قوله : فان كانت الحشفة صحيحة : مقصود از صحّت حشفه وجود آن مىباشد . قوله : اعتبر مجموعها : يعنى در تحقق زنا شرطست تمام حشفه داخل شود . قوله : او بعضها : يعنى يا مقدارى از حشفه مقطوع شده . قوله : اعتبر قدرها : يعنى قدر حشفه . قوله : و لو ملفّقة منها و من الباقى : كلمه [ ملفّقه ] يعنى مركبة و منضمة و ضمير در [ منها ] به حشفه راجع مىباشد . قوله : و هذا الفرد : مقصود موردى است كه مقدارى از حشفه قطع شده و قدرى از آن باقى مانده كه اين مقدار و قدرى از باقىمانده